یکشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۵
به گزارش پایگاه خبری خط معروف؛ در روزگاری که معادلات منطقهای و جهانی با سرعتی بیسابقه در حال تغییر است، «حضور مردم» دیگر صرفاً یک کنش نمادین یا آیینی سالانه نیست؛ بلکه به یک مولفه تعیینکننده در امنیت ملی و اقتدار نرم کشورها تبدیل شده است. جمهوری اسلامی ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست؛ بهویژه در شرایطی که طی ماههای اخیر، کشور با شکلهای متنوعی از جنگ ترکیبی مواجه بوده است.
جنگی که دیگر فقط در میدانهای نظامی تعریف نمیشود؛ بلکه همزمان ذهن، روان، اقتصاد و خیابان را هدف میگیرد. از فشارهای رسانهای و عملیات روانی گرفته تا تهدیدهای علنی خارجی، تلاش برای ناامنسازی فضا و نفوذ عناصر مسلح و خرابکار در بستر مطالبات مردمی. در چنین فضایی، آنچه بیش از هر ابزار نظامی یا بیانیه سیاسی معنا پیدا میکند، رفتار جمعی مردم است.
تجربه سالهای گذشته نشان داده است که هرگاه مردم با وجود گلایهها، اختلافنظرها و مشکلات معیشتی، در بزنگاههای تاریخی پای صحنه آمدهاند، معادلات دشمنان این سرزمین بهطور جدی دچار اختلال شده است. زیرا در منطق سیاست بینالملل، هیچ نشانهای گویاتر از اجماع اجتماعی نیست. راهپیماییهای میلیونی، مخصوصاً در مناسبتهایی مانند ۲۲ بهمن، نه یک مراسم تشریفاتی، بلکه پیامی شفاف به داخل و خارج است؛ پیامی مبنی بر اینکه ایران، کشوری مردمپایه است.
در شرایطی که برخی قدرتها بهطور آشکار از «گزینههای روی میز» سخن میگویند و همزمان تلاش میشود تصویر ایران، کشوری ناامن و دوپاره نشان داده شود، حضور گسترده مردم در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، میتواند این تصویرسازی را بهکلی بیاعتبار کند. این حضور، بدون نیاز به شعارهای تند یا مواضع احساسی، یک واقعیت ساده را فریاد میزند: مردم ایران هنوز تصمیمگیر اصلی آینده خود هستند.
نباید فراموش کرد که راهپیمایی ۲۲ بهمن، تنها متعلق به یک جریان فکری یا سیاسی خاص نیست. این روز، نقطه اشتراک کسانی است که ممکن است در بسیاری از موضوعات اختلافنظر داشته باشند، اما در یک اصل مشترکاند: حفظ ایران، امنیت آن و جلوگیری از تحمیل اراده بیگانگان. اتفاقاً قدرت این روز در همین تنوع صداها و سلایق نهفته است.
از منظر رسانهای نیز، ۲۲ بهمن امسال اهمیت مضاعفی دارد. در دورانی که تصویرسازیها و روایتها، نقش پررنگتری از واقعیت میدانی پیدا کردهاند، حضور مردم میتواند روایت غالب را تغییر دهد. تصاویر خیابانها، خانوادهها، جوانان و سالمندان در کنار هم، دقیقاً همان چیزی است که میتواند بسیاری از پروژههای ایرانهراسی را خنثی کند. این همان اقتدار نرم است که بدون هزینه نظامی، اما با اثرگذاری عمیق، پیام خود را منتقل میکند.
راهپیمایی ۲۲ بهمن، فرصتی است برای بازتعریف رابطه مردم با آینده کشور. فرصتی برای گفتن این جمله ساده اما مهم که «ایران تنها نیست» و تصمیمگیری درباره سرنوشت آن، نه در اتاقهای فکر آنسوی مرزها، بلکه در خیابانها و میان مردم رقم میخورد. حضور در این روز، بهمعنای نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ بلکه بهمعنای جدا کردن مسیر اصلاح از مسیر ناامنی و بیثباتی است.
امسال، بیش از هر سال دیگری، ۲۲ بهمن میتواند یک کنش آگاهانه اجتماعی باشد؛ حضوری که هم پیام وحدت به داخل میدهد و هم پیام ثبات و انسجام به بیرون. حضوری که نشان میدهد مردم ایران، با همه تفاوتها و نقدها، در بزنگاههای حساس، مرز خود را با خشونت، تروریسم و تهدید خارجی مشخص میکنند.
دعوت به حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن، دعوت به یک انتخاب است؛ انتخاب امنیت در برابر ناامنی، انسجام در برابر تفرقه و آیندهسازی بهجای تماشاگر بودن. انتخابی که هر قدم آن، فراتر از یک راهپیمایی، بیانیهای ملی است.
